Η θεατρική ομάδα " Σκηνή και Σαπούνι" παρουσιάζει: "Καμπαρέ ο κόσμος" της Κωστούλας Μητροπούλου!

Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν: “Τραγεδία ὀνομασμένη Ἰφιγενεία” τοῦ Πέτρου Κατσαΐτη, συντεθεῖσα ἐν ἔτει 1720 ἐν Κεφαλληνίᾳ | Πολιτιστικές Ομάδες Φοιτητών Ρεθύμνου

Οι Τσιριτσάντσουλες περιοδεύουν με την

τραγεδία ονομασμένη Ιφιγενεία

του Πέτρου Κατσαΐτη, συντεθείσα εν έτει 1720 εν Κεφαλληνίa.

Ρέθυμνο 28 Ιουλίου στις 21:00, Δημοτικός Κήπος

Οι Τσιριτσάντσουλες ξεκινούν την καλοκαιρινή τους περιοδεία με την «τραγεδία ονομασμένη Ιφιγενεία» του Πέτρου Κατσαΐτη. Πρόκειται για μια διασκευή της τραγωδίας του Ευριπίδη «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», μια κωμωδία της πρώιμης επτανησιακής λαϊκής θεατρικής παράδοσης που ακροβατεί ανάμεσα στον λυρισμό της Κρητικής λογοτεχνίας της αναγέννησης και τη χρήση των τεχνικών της commedia dell’arte, με ζωντανή μουσική, χορό και τραγούδι. Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη της δασκάλας μας Κίττυς Αρσένη (1935 – 2013).

Παίζουν:

Χριστίνα Χριστοδούλου, Κώστας Σκύλος,  Ντίνα Μαυρίδου, Ελισσαίος Βλάχος, Κωνσταντίνος Πουλής, Μαρίνος Μουζάκης.

Συντελεστές:

Η σκηνοθεσία βασίστηκε στη διδασκαλία της Κίττυς Αρσένη (Θεατρική Ομάδα Παντείου - «ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ [εν Ληξουρίω]», 1997). Η πρωτότυπη μουσική και το κεντρικό σκηνικό προέρχονται από την ίδια παράσταση.

Μουσική σύνθεση - διδασκαλία: Κώστας Χαριτάτος

Κεντρικό σκηνικό: Σάντρα Στεφανίδου

Σκηνοθετική επιμέλεια: Μαρίνος Μουζάκης

Κοστούμια-μάσκες: Μαρία Μαρκοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη-φροντιστήριο: Ντίνα Μαυρίδου

Κατασκευή σκηνικών αντικειμένων: Κώστας Βαλατσός

Κατασκευή κοστουμιών: Χριστίνα Χριστοδούλου

Οργάνωση παραγωγής: Ηρώ Κατσιφλώρου

Δραματουργική επεξεργασία: Τσίρι-θίασος

Παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2014

Υπόθεση:

Ο ελληνικός στρατός με αρχηγό τον Αγαμέμνονα έχει μαζευτεί στον Εύριπο για να εκστρατεύσει εναντίον της Τροίας, προκειμένου να εκδικηθεί για την αρπαγή της ωραίας Ελένης από τον Πάρη. Ο καιρός όμως δεν είναι ευνοϊκός και μετά από αρκετούς μήνες απραξίας ο μάντης Χαλκίας δίνει το χρησμό πως για να φυσήξει ούριος άνεμος θα πρέπει να θυσιαστεί στην Άρτεμη η κόρη του Αγαμέμνονα, η Ιφιγενεία. Η Ιφιγενεία συνοδευόμενη από τη μητέρα της, βασίλισσα Κλυθαιμνήστρη, φτάνουν στο στρατόπεδο των Ελλήνων νομίζοντας πως θα γίνουν οι γάμοι της κόρης με τον Αχιλλέα. Μετά από ίντριγκες και δολοπλοκίες φανερώνεται η αλήθεια και, παραδόξως, η Ιφιγενεία αποφασίζει να δώσει οικειοθελώς τη ζωή της για το καλό της πατρίδας.

Η θυσία όμως θα ματαιωθεί τελευταία στιγμή με την εμφάνιση του προορατικού Φενίσου, που αποκαλύπτει πως η θεά δε θέλει για θυσία την Ιφιγενεία αλλά απλώς μιαν ελαφίνα. Έτσι η κόρη σώζεται και αντί να θυσιαστεί παντρεύεται τελικά τον Αχιλλέα.

Το έργο κλείνει με τρεις σκηνές-φάρσες που περιγράφουν τις ετοιμασίες των βασιλικών γάμων.

Για το έργο:

Η παράστασή μας «τραγεδία ονομασμένη Ιφιγενεία», του Πέτρου Κατσαΐτη, βασίστηκε στη διδασκαλία της Κίττυς Αρσένη και την αφιερώνουμε στη μνήμη της.

Ο Κατσαΐτης, πρόσωπο με βίο περιπετειώδη, έγραψε την Ιφιγένειά του το 1720 στην Κεφαλονιά. Πρόκειται για ένα ογκώδες θεατρικό έργο 3.858 δεκαπεντασύλλαβων ομοιοκατάληκτων στίχων που είναι γραμμένοι σε μια γλώσσα που αποτελεί σύνθεση διαλέκτων της εποχής με βάση την κεφαλλονίτικη. Βασίζεται στην τραγωδία του Ευριπίδη «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», όπως την παρέλαβε ο ποιητής από τη διασκευή του Lodovico Dolce, μόνο που ο Κατσαΐτης ανατρέπει το τέλος του έργου παντρεύοντας την Ιφιγένεια με τον Αχιλλέα. Ακολουθούν τρεις σκηνές-φάρσες της commedia dell’arte!

Δεν έχουμε κάποια μαρτυρία ή άλλο στοιχείο που να μας λέει αν και από ποιους παίχτηκε στην εποχή του αυτό το έργο. Για το μόνο που είμαστε σίγουροι είναι πως στα Επτάνησα γίνονται θεατρικές παραστάσεις τουλάχιστον από το 1571, ενώ υπάρχει και ντόπια παραγωγή θεατρικών κειμένων σίγουρα ήδη από το 1646. Η ίδια η Ιφιγένεια είναι η απόδειξη πως στα Επτάνησα την εποχή αυτή έχει δημιουργηθεί ένα αυτόνομο θεατρικό είδος. Αυτό ναι μεν βασίζεται στην κρητική τεχνοτροπία, αλλά στην ουσία έχει αποκτήσει ήδη ­–σε πρωτόγονο ακόμα, είναι η αλήθεια, στάδιο– μια ιδιαίτερη ταυτότητα, εισάγοντας αυτούσια μοντέλα της ιταλικής κωμωδίας του αυτοσχεδιασμού (commedia dell’arte).

Η Ιφιγένεια του Κατσαΐτη δεν αφήνει κανένα ιστορικό ίχνος μέχρι τα μισά του 20ου αιώνα, όταν ο καθηγητής Εμ. Κριαρράς το 1950 θα εκδώσει το μοναδικό χειρόγραφο που έχει σωθεί, μαζί με τα άλλα δύο υπογεγραμμένα και επιβεβαιωμένα έργα του Κατσαΐτη: «Κλαυθμός Πελοποννήσου» (1716) και «Θυέστης» (1721).

Το Νοέμβρη του 1979 ο Σπύρος Ευαγγελάτος μετά από δική του δραματουργική επεξεργασία ανεβάζει με το «Αμφι-θέατρο» για πρώτη φορά το έργο του Κατσαΐτη στο Θέατρο «Αναλυτή» με τον τίτλο «Ιφιγένεια [εν Ληξουρίω]». Η παράσταση σημειώνει τεράστια επιτυχία και θα συνεχιστεί για αρκετά χρόνια με διάφορες διανομές.

Στις 6 Ιουνίου 1997 έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Ριάλτο η παράσταση της Θεατρικής Ομάδας Παντείου «Ιφιγένεια [εν Ληξουρίω]» σε σκηνοθεσία Κίττυς Αρσένη, πρωτότυπη μουσική Κώστα Χαριτάτου και σκηνικά-κοστούμια Σάντρας Στεφανίδου. Η παράσταση έκανε εντύπωση και γνώρισε επιτυχία στα πλαίσια του πανεπιστημιακού θεάτρου. Ακολούθησε μίνι περιοδεία στην επαρχία και ένας δεύτερος κύκλος παραστάσεων στο «στούντιο Λήδρα» στην Πλάκα τον επόμενο Χειμώνα.

Η Αρσένη χρησιμοποίησε τη δραματουργική επεξεργασία του Ευαγγελάτου και, όντας ηθοποιός και Κεφαλλονίτισσα, δίδαξε το έργο μεταδίδοντας όλη την αυθεντική γνώση των μυστικών του λαϊκού επτανησιακού θεάτρου.

Δύο σημερινοί Τσιριτσάντσουλες είχαμε την τύχη να συμμετέχουμε σ’ εκείνη την παράσταση, γεγονός που σημάδεψε την καλλιτεχνική πορεία μας.

Η απόπειρά μας να καταπιαστούμε ξανά μ’ αυτό το έργο σήμερα ξεκινά από την πεποίθησή μας πως αποτελεί ένα διαμάντι του ρεπερτορίου του λαϊκού πολιτισμού και άρα ένα πολύτιμο εργαλείο για εμάς στην εμβάθυνση της έρευνάς μας στις τεχνικές του λαϊκού θεάτρου, με στόχο να αναδείξουμε τη διαχρονικότητα και τη χρηστικότητά του στις δύσκολες εποχές που ζούμε. Αποτελεί άλλωστε για εμάς μια ευκαιρία να αποτίσουμε έναν φόρο τιμής στη μνήμη της γυναίκας που στήριξε την ομάδα μας στα πρώτα δύσκολα βήματά της (Πειραματικό Εργαστήρι 1999-2000) αλλά και που τελικά επηρέασε την καλλιτεχνική ταυτότητα του θιάσου μας πιο πολύ από κάθε άλλον άνθρωπο.

Η σκηνοθετική επιμέλεια που έγινε από την ομάδα μας βασιζόμενη στη διδασκαλία της Αρσένη, κατεύθυνε τη θεατρική έρευνα σε φόρμες που ενδιέφεραν τη δασκάλα μας αλλά δεν είχε χρησιμοποιήσει τότε, όπως η χρήση της μάσκας. Κατά συνέπεια χρησιμοποιήσαμε την πρωτότυπη μουσική της παράστασης του 1997 του Κώστα Χαριτάτου (Κεφαλλονίτης κι αυτός, ο οποίος όχι μόνο μας την παραχώρησε, αλλά ανέλαβε και τη νέα ενορχήστρωση για ζωντανή εκτέλεση και τη διδασκαλία των πολυφωνικών μουσικών ακροβασιών των επτανησίων) και το βασικό σκηνικό της παράστασης του 1997 (που από ένα καπρίτσιο της τύχης διασώθηκε και βρέθηκε στα χέρια μας), ένα ζωγραφιστό παραβάν της Σάντρας Στεφανίδου την οποία ευχαριστούμε ειλικρινά για την ευγενική άδειά της να το χρησιμοποιήσουμε.

Η βασική διαφορά της παράστασής μας από αυτή της Θ.Ο.Π. είναι ότι εμείς χρησιμοποιήσαμε μόνο συμβουλευτικά την εξαιρετική εργασία του (επίσης Κεφαλλονίτη) Σπύρου Ευαγγελάτου. Ανατρέξαμε απ’ ευθείας στο πρωτότυπό του Κατσαΐτη προτείνοντας μια ελαφρώς τροποποιημένη δραματουργική επεξεργασία που βασίστηκε στις ιδιαιτερότητες του δικού μας θιάσου σύμφωνα με τη σύνθεση του, τις δεξιότητες και τα ελαττώματα του καθένα μας. Επίσης παρουσιάζουμε και τις τρεις σκηνές-φάρσες που κλείνουν το έργο και που το 1997 δεν είχε γίνει κατορθωτό να παρουσιαστούν για τεχνικούς λόγους. Τέλος δώσαμε έμφαση στην ανάδειξη των στοιχείων της αυτοσχέδιας ιταλικής κωμωδίας που βρίσκουμε στο έργο, μέσα από τη χρήση της μάσκας και των κλισέ της commedia dell’arte.

Κρατώντας λοιπόν τον πρωτότυπο τίτλο που έδωσε ο Κατσαΐτης στην τραγωδία του, με περηφάνια σας παρουσιάζουμε την «τραγεδία ονομασμένη Ιφιγενεία»…

Τσιριτσάντσουλες

"Ο Δράκος" από την θεατρική ομάδα "Σκηνή και Σαπούνι"

Η θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου Κρήτης ”Σκηνή και Σαπούνι” παρουσιάζει την παράσταση “Δράκος” από το έργο του Ευγένιου Σβαρτς.

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν από Παρασκευή 24 έως Τρίτη 28 Μαΐου 2013, στο Αμφιθέατρο Δ3 του Πανεπιστημίου στου Γάλλου.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία Κοραλία Παλιεράκη
Ομάδα διασκευής Κοραλία Παλιεράκη, Θάνος Βασιλείου, Πόπη Γιαννοπούλου
Ηχητικά Νικόλας Κωνσταντακόπουλος
Φωτισμός Χάρης Μπάκας
Φωτογραφία Σταύρος Παλιεράκης
Βίντεο Στέλιος Ραπτάκης
Σκηνικά – Κοστούμια Η ομάδα

ΠΑΙΖΟΥΝ
Μαρία Κοκολάκη – Γάτος
Δημήτρης Γερανιός – Λανσελότος
Δημήτρης Γκοντός – Καρλομάγνος
Αντιγόνη Σταυροπούλου – Έλσα
Αντώνης Γεωργιάδης – Χένρυ
Έφη Ρετσίνα – Δράκος 1
Πόπη Γιαννοπούλου – Δράκος 2
Μαργαρίτα Παραδείσση – Δράκος 3
Θάνος Βασιλείου – Δήμαρχος
Στέλιος Φουράκης – Σκοπός
Ευαγγελία Νάτσικα – Φιλενάδα 1
Νίκη Κερανάκη – Φιλενάδα 2
Αγγελική Αγερά – Φιλενάδα 3
Μάνος Κελιγιαννάκης – Υφαντής/Βαλές 1
Μάριο Μοραίτι – Υφαντής/Βαλές 2
Νικολέττα Μαθιουδάκη – Καπελάς
Λαμπρινή Καυτάκη – Οργανάς
Χριστίνα Χαλαβάζη – Γάιδαρος
Αρετή Παγουλάτου- Πραματευτής
Κατερίνα Νταλιάνη – Περιβολάρης
Κάλλια Σκαρπαθιωτάκη – Άνθρωπος 1
Σοφία Νίκου – Άνθρωπος 2
Ορέστης Βιδάλης – Γάμα
Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου – Δέλτα
Ελπίδα Φράγκου – Αγοράκι

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ
Το Πανεπιστήμιο Κρήτης και το Γυμναστήριο του Πανεπιστημίου για την παραχώρηση των αιθουσών, τις πολιτιστικές ομάδες του Πανεπιστημίου και τον Τάσο Παπαδόπουλο για τη στήριξη και τη βοήθειά τους, καθώς και τον Γιώργο Καπελώνη για το σχεδιασμό της αφίσας!

Έναρξη 21:30.
Λεωφορεία επιστροφής θα υπάρχουν στις 00:00, στην είσοδο του Πανεπιστημίου.

Η Θεατρική ομάδα Τσιριτσάντσουλες σε συνεργασία με την Αντιρατσιστική Ομάδα Πανεπιστημίου Κρήτης παρουσιάζουν την Παρασκευή 29 Ιουνίου στον Δημοτικό Κήπο στις 21.30 :

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΠΑΛΙΑΤΣΩΝ

Μια λαϊκή όπερα σε 3 πράξεις.




ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

«Μια ιστορία θα σας πω, που γράφτηκε με αίμα. Που μες του χρόνου την καρδιά, συνέβηκε στα ξένα…»

Το κείμενο, γραμμένο μεταξύ 1999 και 2002, μιλάει για τον έρωτα, τον πόλεμο, τη
φτώχεια και την επανάσταση. Θέματα διαχρονικά, αλλά σε κάθε περίπτωση δραματικά επανεπικαιροποιημένα από τις συνθήκες που βιώνουμε σήμερα. Το έργο είναι γραμμένο σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο και δραματουργικά στέκεται στη γωνιά που το «κρητικό θέατρο», πιασμένο χέρι χέρι με τη «ζακυνθινή ομιλία», συναντάνε το «θέατρο του Μπρεχτ». Ονομάσαμε την παράσταση αυτή λαϊκή όπερα. Λαϊκή, γιατί απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας και όχι σε κάποια φιλότεχνη ελίτ της. Όπερα, γιατί είναι γεμάτη μουσική.

«Η νύχτα των παλιάτσων» αποτελεί το κλείσιμο ενός κύκλου έρευνας, που αρχίσαμε με τις Τσιριτσάντσουλες το 1999, πάνω στη λαϊκή κωμωδία και το θέατρο δρόμου, όπως αυτά εξελίχθηκαν στο πέρασμα των αιώνων. Η συναρπαστική αυτή διαδρομή ξεκίνησε από το αρχαίο σατυρικό δράμα, πέρασε στη ρωμαϊκή κωμωδία, τους μπουφόνους του μεσαίωνα, την κωμωδία της αναγέννησης, την κομέντια ντελ άρτε, για να φτάσει ως τον Καραγκιόζη, την επιθεώρηση, το καμπαρέ, τους κλόουν και τους καλλιτέχνες δρόμου του αιώνα μας. Είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε με σημαντικούς δασκάλους όπως η Κίττυ Αρσένη, ο Miroslaw Kocur, ο Carlo Formigoni και ο Άθως Δανέλλης και να μελετήσουμε τις τεχνικές τους. Έτσι, επιστρατεύοντας την εμπειρία αυτών των 12 χρόνων, επιστρέφουμε με αυτό το σκληρό και γλυκόπικρο έργο, μιλώντας για μια κοινωνία που ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξει, καθώς και για τη φύση του παλιάτσου, όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε.  

«Η νύχτα των παλιάτσων» είναι μια παραγωγή χωρίς χορηγούς και επιχορηγήσεις, που στηρίχτηκε εξ ολοκλήρου στην εργασία και το μόχθο των συντελεστών της.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Έφηβος είναι ένας νεαρός σκλάβος στα ορυχεία μιας μυθικής χώρας, της Πριβίας. Μια μέρα το σκάει από τη σκλαβιά και διασχίζοντας τη χώρα, φτάνει στο λιμάνι της πρωτεύουσας προκειμένου να μπαρκάρει με τους πειρατές για τα ξένα. Εκεί γνωρίζει τη Στέλλα, μια μικρή πόρνη, και την ερωτεύεται. Όμως λίγο πριν μπαρκάρουν οι δυο ερωτευμένοι γίνεται πόλεμος και ο Έφηβος συλλαμβάνεται και στέλνεται στο μέτωπο ενώ η Στέλλα καταλήγει σκλάβα του υπουργού Πολέμου. Όταν φτάνουν τα νέα ότι ο Έφηβος σκοτώθηκε στη μάχη, η Στέλλα χάνει τα λογικά της και τρελαίνεται. Στην πραγματικότητα όμως ο νέος γλιτώνει και πάει στη μυθική «Χώρα των Παλιάτσων», μαθαίνει την τέχνη τους, και επιστρέφει στην Πριβία μετά από δώδεκα χρόνια για να πάρει την εκδίκησή του. 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Παίζουν: Μανώλης Καρυωτάκης, Στέφανος Φίλος, Ντίνα Καφτεράνη, Χρήστος Συρμακέζης, Ερμιόνη Δόβα, Ντίνα Μαυρίδου, Μαρίνος Μουζάκης

Κείμενο – σκηνοθεσία – μουσική: Μαρίνος Μουζάκης

Μάσκες: Διονύσης Ματαράγκας

Κοστούμια - σκηνικά αντικείμενα: Εύη Χατζησσάβα, Χριστίνα Χριστοδούλου, Ντίνα Μαυρίδου

Διδασκαλία πολυφωνικών τραγουδιών: Ειρήνη Τηνιακού

Το τσιφτετέλι και τις σούστες συνέθεσε ο Στέφανος Φίλος

Οργάνωση παραγωγής: Ηρώ Κατσιφλώρου, Νίκος Γιούσεφ

Βοηθός σκηνοθέτη: Ντίνα Μαυρίδου

Γραφιστική επιμέλεια - φωτογραφίες: Δημήτρης Μητσόπουλος

Παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2011



ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ


Η εκδήλωση στο facebook
H ομάδα Τσιριτσάντσουλες

Μουσική παράσταση ''Το κλεμμένο μας τσίρκο''

 Μουσική παράσταση ''Το κλεμμένο μας τσίρκο'' 

από τους B.D.Foxmoor (Active Member), Brak 

(Χνάρια) και Flaco!

Η Αντιρατσιστική Ομάδα Φοιτητών Ρεθύμνου και οι Πολιτιστικές Ομάδες Φοιτητών Πανεπιστημίου Κρήτης φιλοξενούν μια μουσική παράσταση για πρώτη φορά στο Ρέθυμνο, σε συνεργασία με τους B.D.Foxmoor από το συγκρότημα Active Member, Brak από το συγκρότημα ''Χνάρια'' και Flaco.

Την Πέμπτη 25 Μαϊου, στον Δημοτικό Κήπο Ρεθύμνου, στις 21.30 και για μία και μοναδική παράσταση στο Ρέθυμνο οι B.D.Foxmoor (Active Member), Brak (Χνάρια) και Flaco μας παρουσιάζουν μία μοναδική δουλειά, η οποία είναι μια διασκευή της παράστασης '' Το μεγάλο μας τσίρκο'', του Ιάκωβου Καμπανέλη. Είσοδος 5e και 3e το φοιτητικό.

Πιο συγκεκριμένα: "Πέρασαν περίπου 40 χρόνια από την πρώτη παράσταση του μεγάλου εκείνου τσίρκου. Πολλοί, εκείνο το βράδυ, το ‘χουν μέσα τους και μαζί τους σαν θυμησιά φυλακτό. Κάποιους άλλους τους βαραίνει σαν κατάρα· και κάποιους σαν εμάς, ευτυχώς, μάς αφήνει μόνο την αίσθηση ενός αγδίκιωτου φταιξίματος που κανείς μέχρι τώρα δεν έχει χρεώσει, αναλόγα με το κρίμα της, στη γενιά αυτή ολάκερη, τη χειρότερη γενιά όλων σ’ αυτόν τον αλλόκοτο τόπο, την γενιά της μεταπολίτευσης. Χωρίς το ηθικό βάρος, λοιπόν, της μνήμης και της βρώμικης αυτής εποχής και με το θράσος που μας διακατέχει, πήραμε την απόφαση να μοιραστούμε, μ’ όποιον αντέχει, τη δικιά μας βλάσφημη καταγραφή από τα τελευταία 40 χρόνια.''

To συγκρότημα Active Member είναι ένα δημοφιλές ελληνικό hip-hop/low bap συγκρότημα γνωστό για την πολιτικού περιεχομένου στιχουργική του. Πρόκειται για το συγκρότημα που κυκλοφόρησε τον πρώτο ελληνικό hip-hop δίσκο (1993, Διαμαρτυρία). Σήμερα αποτελείται από τον B.D. Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης) και την Sadahzinia (ΓιολάνταΤσιαμπόκαλου).

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο blog:
http://toklemmenomastsirko.blogspot.com/

Η εκδήλωση στο facebook:

Η παράσταση “13 Αντικείμενα – Σπουδές Υποδούλωσης” από τη Θεατρική Ομάδα του Πανεπιστημίου Κρήτης

Η Θεατρική Ομάδα του Πανεπιστημίου Κρήτης «Σκηνή και Σαπούνι» παρουσιάζει στην αίθουσα Δ3 του Πανεπιστημίου το έργο του Χάουαρντ Μπάρκερ «13 αντικείμενα – σπουδές υποδούλωσης», σε σκηνοθεσία Άρτεμις Καυκαλάκη.

Θα δοθούν 4 παραστάσεις: την Δευτέρα 21, την Τρίτη 22, την Τετάρτη 23 και την Πέμπτη 24 Μαΐου. Η ώρα έναρξης των παραστάσεων είναι 21.30 και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Θα υπάρχουν λεωφορεία στις 00:00 για επιστροφή στην πόλη.

Το έργο σε 260 λέξεις

Ένα φτυάρι, μια κουδουνίστρα, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα φλιτζάνι, μια καρτ ποστάλ, ένα μετάλλιο, μια φωτογραφική μηχανή, μια βέρα, μια τεφροδόχος, ένας πίνακας, ένα ζευγάρι γυαλιά, ένας κουβάς και ένα τύμπανο. Τα 13 αυτά αντικείμενα αποτελούν το οπλοστάσιο του Χάουαρντ Μπάρκερ στο εγχείρημά του να απαντήσει σε καίρια ερωτήματα όπως για το αν μπορούμε να μιλήσουμε για αξιοπρέπεια χωρίς να μιλάμε για θάνατο; Όταν συντρίβεται ο έρωτας είναι καλύτερα να βουλιάξεις και εσύ; Τι λέει η βέρα; Ο κόσμος πως είναι ο κόσμος; Πόσο κοστίζει η υπακοή; Ο πόλεμος είναι βλακεία; Πρέπει άραγε να τον αγαπάμε τον άνθρωπο; Ερωτήματα που ζητούν απάντηση, ερωτήματα που διεκδικούν την ελευθερία που τους ανήκει, ερωτήματα που ψάχνουν για τολμηρά χείλη να ξεστομίσουν πιθανές απαντήσεις.

Ως φιλόδοξος απελευθερωτής, ο Χάουαρντ Μπάρκερ, δίνει τη δική του εκδοχή. Καταγράφει στο έργο του «13 αντικείμενα – σπουδές υποδούλωσης» την προσπάθειά του να δώσει ένα τέλος στον εγκλωβισμό των παραπάνω ερωτήσεων. Επιστρατεύει 13 καθημερινά αντικείμενα, σχεδόν ασήμαντα, εντελώς αδιάφορα τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως. Επιδιώκει μέσα από το «θέατρο της Καταστροφής» να καλέσει τον θεατή να σκεφτεί, να προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω από τα εύκολα πεδία σκέψης που του παρέχει η πλειοψηφία των πνευματικών εμπειριών που έχει.

Τι θα γινόταν όμως αν αυτά τα αντικείμενα προκαλέσουν πάθος ή ζήλεια, οδύνη ή χαρά, πόλεμο ή ειρήνη, θάνατο ή μοναχική ζωή; Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει η προσωπική σχέση που αποκτούμε συχνά με τα απλά αντικείμενα και τη μυστική ζωή τους λόγω της απέραντης μοναξιάς που βασιλεύει στις σύγχρονες κοινωνίες. Μέχρι ποιο σημείο μπορούν τα αντικείμενα να υποκαθιστούν τα υποκείμενα;

Ο Μπάρκερ σε 360 λέξεις

[…] Τα έργα του υπονομεύουν τη γραμμική αφήγηση που καταλήγει σε κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα ή νόημα. Αποστρέφονται τον διδακτισμό, αλλά και την οποιαδήποτε ιδεολογική στράτευση, παρά τη βαθιά πολιτική συνείδηση του συγγραφέα τους. «Το θέατρο που γράφω», σημειώνει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του, «επινοεί τον δικό του κόσμο», έναν κόσμο που δεν μιμείται την πραγματικότητα ούτε συμβάλλει στην αλλαγή της, που δεν προσπαθεί να μας παρηγορήσει ούτε να μας διαπαιδαγωγήσει, αλλά να μας οδηγήσει στη βαθύτερη γνώση του Εαυτού. Για τον Μπάρκερ, το θέατρο «δεν μορφώνει, γιατί το να μορφώνεις σημαίνει νααπλοποιείς».

[…] «Το θέατρο της καταστροφής» δεν είναι μία ακόμα θεωρία για το θέατρο. Αποτελεί τον πυρήνα της τραγωδίας στην εποχή μας, «τραγωδία δίχως κάθαρση», σημειώνει ο Μπάρκερ. Ξεκινάει από την πεποίθηση ότι η τέχνη δεν αποτελεί καταναλώσιμο αγαθό. Στόχος της τέχνης είναι να ερεθίσει, να διεγείρει τη συνείδηση, «όπως ο κόκκος της άμμου το έντερο του όστρακου.» Εδώ το κοινό καλείται να απελευθερωθεί από την ανάγκη της καθοδήγησης και  χειραγώγησής του από τις απόψεις του συγγραφέα – ποιος άλλωστε μπορεί να ενδιαφέρεται γι αυτές - ν’ ανακαλύψει την ατομικότητά του και να αφήσει ελεύθερη τη φαντασία του.

[…] Σπάνια βλέπω θέατρο. Μου προκαλεί ναυτία η φτώχεια των περισσότερων θεάτρων, ο τρόπος που πατρονάρουν το κοινό. Πρέπει να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε το κοινό σαν τάξη βρεφών. Λέτε για τη βοήθεια στην κοινωνία. Εάν επιχειρήσετε να βοηθήσετε την κοινωνία, θα αποκαλύψετε μόνο τη φιλοδοξία σας, θα δείξετε μόνο τη δύναμη της συνείδησής σας. Η συνείδησή σας δεν σημαίνει τίποτα. Χρησιμοποιήστε τη φαντασία σας, την αυτονομία της... τότε ίσως και να προσφέρετε κάτι.

[…] Μου φαίνεται παράλογο να συμπεριφέρεται κανείς στους καλλιτέχνες σαν σε εκπροσώπους, ομιλητές ή πολιτικούς συζητητές. Κάτι τέτοιο ταπεινώνει την τέχνη. Περιμένετε για τη λέξη ενός μεγάλου καλλιτέχνη. Ο οποίος μπορεί να μη μιλήσει ποτέ. Δείτε πού αλλού έγκειται το μεγαλείο του - και σίγουρα όχι στην πολιτική του ανάλυση. Ας το κάνουν οι ακαδημαϊκοί. Όσο για τα καθήκοντα. Κρατήστε τα καθήκοντά σας! Ένα μόνο καθήκον έχω, απέναντι στη φαντασία μου: να προστατευθεί από την υποτέλεια. Τα έργα μου περιέχουν πολλές σημασίες. Εσείς διαλέγετε. Σας δίνω την αυτονομία. Βλέπετε, ποιος είναι τώρα ο δημοκράτης;

Υ.Γ Οι πληροφορίες για τον Χάουαρντ Μπαρκερ αντλήθηκαν από συνεντεύξεις που έχει δώσει ο ίδιος στα Νέα και την Καθημερινή.

Η εκδήλωση στο facebook: https://www.facebook.com/events/309893299085316/

27-31/5 Παραστάσεις θεατρικής ομάδας

Η Θεατρική Ομάδα του Πανεπιστημίου Κρήτης
"Σκηνή και Σαπούνι"
Παρουσιάζει:

Μποστ
Μήδεια

27-31 Μαΐου
Ώρα: 21:30
Αμφιθέατρο Δ3